Engelli Hayat- Nasılım Biliyor musun?

 Hayat Nasıl Gidiyor? Bu yazıyı yine uzun süredir eve kapandığım ve artık dışarı çıkıp özgürce dolaşmaya çok ihtiyacım olduğu, hatta sıkıntıdan ve ağrılarımdan artık patlamak üzere olduğum ve kimseye de bu derece kötü olduğumu belli edemediğim bir zamanda yazıyorum.  Göğsüm sıkışıyor, nefes alamıyorum ve devamlı ağlamak istiyorum bu ara. Geçmişimi düşünüp kendime o kadar üzülüyorum ki, artık bu şekilde yaşamak çok zor geliyor.  Ahhh Ayşen canım Ayşen, nasıl da yerinde duramazdın... Nasıl da enerji doluydun. Tatil günlerinde bile yatıp dinlenmez, ya ev halkını dışarı çıkıp gezmeye ikna ederdin, ya ailen yada arkadaşlarınla planlar yapardın ya da evde sürekli yapacak bir ev işi bulurdun. Şimdi ise böyle ya gidenlerin arkasından bakakalıyorum , ya gittiğim yerde yürüyenlere bakıp hüzün doluyorum ya da işte yatağımda yatarken kendimi oyalamaya çalışıyorum. Biraz yazıyorum, biraz birşeyler izliyorum, biraz okuyorum, bolca dua ediyorum, oğlumla ilgileniyorum, ders çalıştırıyor...

  Yine , Yeniden Bir Hastane Süreci Biliyorum çok ara verdim. Ama bu yazımda anlatacağım süreçten sonra da kolay zamanlar yaşamadım ve yaşamıyorum. Ağrılı sancılı bir süreç. "E ne oldu hani pil taktırdın geçmedi mi iyileşmiyo musun?" dediğinizi duyar gibiyim. Ama bu öyle basit bir süreç değil malesef, değilmiş. Çok büyük bir ameliyat, vücuda yabancı bir madde giriyor ve kasları öyle bir uyarıyor ki , uzun zamandır bu derece çalışmayan kaslar çalışmaya başladığı için, bu bana bolca nöropatik ağrı ve ek olarak kas spazmları olarak geri dönüyor. Aslında pil görevini yapıyor, amacına ulaşıyor, parmak ucuma kadar tüm kaslar kasılıyor, yani hasarlı bağlantı bu şekilde köprüleniyor. Ameliyat başarılı , ağrılar kas spazmları normal süreç ama malesef kırk yılda bir görülen komplikasyonları da benim şanssızlığım.  Bir önceki yazımda kaldığım yerden direkt devam ediyorum... 2 gün antibiyotik kullanmama rağmen geçmeyen bir ateş ve sırtımdaki yaradan sürekli sızan bir BOS akıntısı vardı v...