Engelli Hayat- Nasılım Biliyor musun?

  Yine , Yeniden Bir Hastane Süreci Biliyorum çok ara verdim. Ama bu yazımda anlatacağım süreçten sonra da kolay zamanlar yaşamadım ve yaşamıyorum. Ağrılı sancılı bir süreç. "E ne oldu hani pil taktırdın geçmedi mi iyileşmiyo musun?" dediğinizi duyar gibiyim. Ama bu öyle basit bir süreç değil malesef, değilmiş. Çok büyük bir ameliyat, vücuda yabancı bir madde giriyor ve kasları öyle bir uyarıyor ki , uzun zamandır bu derece çalışmayan kaslar çalışmaya başladığı için, bu bana bolca nöropatik ağrı ve ek olarak kas spazmları olarak geri dönüyor. Aslında pil görevini yapıyor, amacına ulaşıyor, parmak ucuma kadar tüm kaslar kasılıyor, yani hasarlı bağlantı bu şekilde köprüleniyor. Ameliyat başarılı , ağrılar kas spazmları normal süreç ama malesef kırk yılda bir görülen komplikasyonları da benim şanssızlığım.  Bir önceki yazımda kaldığım yerden direkt devam ediyorum... 2 gün antibiyotik kullanmama rağmen geçmeyen bir ateş ve sırtımdaki yaradan sürekli sızan bir BOS akıntısı vardı v...

Özlediklerim Geçenlerde arkadaşlarımıza gittik yemeğe. Evleri de bana yani tekerlekli sandalyeye çok uygun. O nedenle hiç zorluk çekmiyorum zaten çok yakın dostlarımız ve bizim rahatımız için de herşeyi yapıyorlar sağolsunlar ❤️. Şimdi bu yazdığımı okuyunca hüzünlenecek ama paylaşmak istedim. Canım dostum o kadar özene bezene bir sofra hazırlamıştı, öyle güzel yemekler yapmıştı ki elleri dert görmesin; bir ara o mutfakta yemeklerin son hazırlıklarını yaparken ben de malesef oturarak ona eşlik ettim, hem de sohbet ettik (mutfak sohbetleri kadınların meşhurdur🤭). Benim bir yandan içim o kadar acıdı ki, kalbime öyle bir ağrı saplandı ki anlatamam. Neden mi?  Arkadaşım mutfağında pıtır pıtır yemekler hazırlıyor, oradan oraya koşturuyordu. O an mutfağımda arkadaşlarıma hazırlıklar yapmayı o kadar özlediğimi farkettim ki , yemekler pişirmeyi, oradan oraya koşturmayı...Çok aciz çok çaresizdim. Ne gittiğim yerde bir işe yarıyordum, ne de kendi evimde istediğim gibi birilerini ağırlayabil...

Yeni Bir Hayat Umudu Bu seferki omurilik pili için görüşme gününü beklerken daha da heyecanlıydım. Çünkü gideceğim doktor gerçekten çok fazla sayıda bu operasyonlardan yapıyor ve hepsinin umut verici harika gelişmelerini sosyal medyada paylaşıyordu. Ben de sosyal medya aracılığı ile bulmuştum kendisini zaten bu konuda araştırma yaparken. Gittiğimizde bizi o kadar sıcak karşıladı o kadar tatlı,güleryüzlü bir kadındı ki. Şimdi bu söylediklerim belki sizlere garip geliyordur bir doktorun sıcak ve tatlı olmasının ne önemi var ki işinde iyi olsun yeter diye. Ama inanın o kadar çok hastane ve doktor gördüm, hasta olma konusunda o kadar tecrübeliydim ki, bütün bunlar benim için çok önem kazanmıştı artık. Hele ki son gittiğim fizik tedavi doktoru bana hiçbir sey demeden çat diye odada terapsite bırakıp çıkmıştı. İnsan bir vedalaşır diye düşünmüştüm. Bunlar bizim psikolojimizdeki hastalar için bence çok önemli. Herşeyi geçtim bu geldiğim doktor için önceden MR görüntülerimi istemişlerdi, geçmiş...

Giriş: Hayatımdaki Güzel İnsanlar Yazılarımı tek bir günde yazmıyorum, yazamıyorum. Tahmin edersiniz belki. Yani tek bir yazı birkaç günde ortaya çıkıyor çünkü hem bazen çok zor konsantre oluyorum (özellikle operasyon sonrası çektiğim sıkıntılar yüzünden) hem de insan tek bir günde hatırlayamıyor yaşadıklarını, ara ara aklıma geldikçe bazı eklemeler yapıyorum. Mesela bugün bana gelen bir çiçek, bana bu satırları yazdırıyor. "Güzel insanlar biriktirin hayatınızda. Çünkü hayat vakit kaybedilmeyecek kadar kısa." Bu hastalık süreci bana bunu o kadar iyi öğretti ki... Gerçekten o kadar güzel insanlar kazanmışız ki ben ve eşim, gerek akrabalarımız gerekse gerçek dostlarımız ve arkadaşlarımız. Hele bazıları var ki, onlar kendini biliyor; kendi zamanından, işinden, ailesinden feragat edip yanıma gelen, uğrayan, şehir dışından ve hatta ülke dışından arayan soran herkese minnettarım. İşyerime, müdürüme ve iş arkadaşlarıma ayrı bir parantez açmak isterim. Şirketim her zaman yanımda oldu...

  Yeniden Evde, Başka Bir Savaşta: Anneliğin Yükü ve Mucize Arayışı ​(Bu yazımı yazmaya yine bir hastanede başladığımı söylemem lazım; maalesef ameliyatım sonrası bir enfeksiyon durumum oldu. Çok üzgün ve yorgunum. Resmen gücümü yitirdim ama yine de dayanmaya çalışıyorum. Detayları ve nelerle savaştığımı zamanı gelince yine ileriki yazılarımda anlatacağım. Ama nedense hiçbir plan yapmadan bu sefer olduğu gibi içimden geleni bu yazımda sizlerle paylaşmak istedim. Şu an iyiyim merak etmeyin. 😊) ​En son bakımevinden eve çıkmıştım. Şu an bu hastanede bir haftaya zor dayanıyorken, bakımevinde nasıl altı ay kalabildiğime gerçekten şaşırıyorum. Eski bir arkadaşım, "Sen hep güçlü bir karakterdin" dedi. Çevremde nasıl bu imajı bıraktım bilmiyorum ama ben bu kadar güçlü olduğumu asla düşünmüyordum. Bakımevinde çalışanların, bu süreci iyi atlatmamda çok büyük payı olduğunu, bu ameliyat olduğum hastanedeyken daha iyi anladım. 🙏 Ama bu sıralar doğruyu söylemeliyim; sabrımın da gücümün d...

“ Aklın bahar olunca, fikrin çiçek açar. Güzel düşün ki güzel şeyler olsun ” derler. İşte ben tam da bakımevinde bu felsefeyle çiçek açmaya başlamıştım; olumlu düşünmeyi ve iyi şeyler hayal etmeyi öğreniyordum. Bunda, bakımevindeki iyi insanlara ek olarak, yeni başladığım Biyoenerji seansları da etkili olmuştu. Nedir bu derseniz; kısaca insan vücudundaki çakra merkezlerini açıp vücudun enerji dengesini düzenlemeyi amaçlayan doğal bir terapi yöntemi. ​İtiraf etmeliyim, bu seanslarla tamamen iyileşebileceğimi düşündüm. Travmalarını bulup şifa bulan pek çok örnek vardı. Bende tam olarak işlemedi ya da doğru travmamı bulamadım 🤭☺️ ama yine de çok iyi geldi, biliyor musunuz? Örneğin, terapistim fizik tedavilerde hiç çalıştıramadığım kasın artık az da olsa çalışmaya başladığını söyledi. Tesadüf mü, değil mi bilmiyorum ama o dönemde beni motive eden ve kendimi hep yürürken hayal etmeme sebep olan bir yol bulmuştum. Bakımevinde kalışımın ikinci ayındaydım, Şubat 2024’te. Henüz sandalyede...